وجوب نهى از منكر نيست ، چرا كه نهى كردن جمع مىشود با پنهان داشتن ، و گاه نهى واجب است كه يقين داند كه آن فعل حرام است و تأويل نمىپذيرد و فاعلش مصرّ است بر آن ، و نهى اثر دارد در ترك او ، و ضررى به كسى نمىرسد از آن ، و باعث فتنه نمىشود ، و بدون اين شرايط واجب نيست . و در كتاب كافى از حضرت امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده كه فرمود در جواب شخصى كه گفت گاهى به من مىرسد از برادر مؤمن حرفى ناخوش كه جمعى از ثقات نقل مىكنند و چون به خودش گفتم منكر مىشود ، آن حضرت فرمود « 1 » « تكذيب كن گوش خود را ، و چشم خود را از برادر مؤمن ، يعنى اگر بدى بشنوى از او يا بينى ، ناشنيده و ناديده انگار ، پس اگر جمعى پنجاه قسم بر آن ياد كنند ، قبول مكن ، و حرف خودش را قبول كن ، و آن جماعت را تكذيب كن ، و فاش مكن بر مؤمن چيزى را كه باعث فتنه و عيب او و سقوط مروت او باشد ، پس از اهل اين آيه باشى كه « إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ » « 2 » يعنى بدرستى كه آنان كه دوست مىدارند كه شايع شود بدى و رسوا ، در قومى كه ايمان آورده‌اند به خدا و رسول ، ايشان را است عذاب دردناك . و احاديث در اين معنى بسيار وارد شده هرگز كاملان اهل علم و معرفت ، نكوهش اهل زهد و عبادت نكرده‌اند و نمىكنند و همچنين كاملان اهل زهد

--> ( 1 ) - رك : بحار الانوار ج 75 ص 214 از ثواب الاعمال ص 221 عن ابي الحسن موسى عليه السلام : قال : قلت له : جعلت فداك ، الرجل من اخواني يبلغنى عنه الشئ الذي اكره له فأساله عنه فنكر ذلك و قد اخبرني عنه قوم ثقات . فقال لي يا محمد ! كذب سمعك و بصرك عن اخيك فان شهد عندك خمسون قسامة و قال لك قولا فصدقه و كذبهم و لا تذيعن عليه شيئا تشينه به و تهدم به مروته ، فتكون من الذين قال اللّه عز و جل « إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ » . ( 2 ) - نور / 19 .